மணி இரவு பனிரெண்டைத் தாண்டிருக்கும். அந்த இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு அலறத் தொடங்கியது ரகுவின் செல்போன்.. சத்தம் கேட்டு முதலில் விழித்த ரகுவின் அப்பா அருகில் படுத்திருந்த ரகுவை எழுப்பி.,

சுவரில் தொங்கும் கடியாரத்தையும் மேஜை மேலிருந்த தொலைபேசியையும் மாறி மாறி பார்த்தவாறு மைதிலி தவித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“அம்மா, டைம் ஆயிடுத்து... போலாம்மா...” , பதினாலு வயது ஸ்ருதியின் சிணுங்கல்.

“ப்ளீஸ்டா செல்லம், இன்னும் அஞ்சே அஞ்சு நிமிஷம், அப்பாகிட்டேர்ந்து போன் வந்தவுடனே கிளம்பிடலாம். இன்னிக்குனு பார்த்து செல்போன் வேற மக்கர் பண்ணி தொலைக்கறது.”

மகள் சூள் கொட்டியவாறு புத்தகப்பையை மாட்டிக்கொண்டு, டூவீலர் சாவியை எடுத்தாள், “நான் கீழே போய் வண்டியை ஸ்டார்ட் பண்ணி வெக்கறேன்ம்மா.”