துதிபாடும் நெஞ்சம்

துதிபாடும் நெஞ்சம்

துதிபாடும் நெஞ்சம் கொண்டாரிடம் என்றும்
நதிபாயும் வெள்ளம் தனைப் போல பொங்கும்
நிதியாவும் நிறைத்து வறுமைத் தளை நீக்கி
மதியாவும் மகிழவே வருவாயடி அம்பிகையே

எதுவேண்டும் என்றாலும் உன்தயவை நாடியே
புதுவரவு கேட்டிங்கு மனதாலே உன்னினும்
அதுவாக எமைத் தேடி வியப்புடனே வருகுதே
மதுராம் நகர்தனிலே அரசாளும் மீனாட்சியே

உலகோடு உயிர்வாழ பலயாவும் கற்றேனில்லை
தலமோங்கும் உன்புகழை தவறாது போற்றி நின்றேன்
நலமோடு நான் வாழ வளமோடென் கிளைவாழ
குலமோடு பெயர்வாழ வகைசெய்தாயடி அபிராமியே

எப்படிநான் வாழ்ந்தாலும் உன்புகழே எடுத்துரைப்பேன்
தப்படியே வைத்தாலும் உன்னடிக்கே தலைவைப்பேன்
கைப்பிடியாய் கரம்நீட்டி காலமெல்லாம் துணைதந்து
இப்படியே மனங்களிக்க வரம்தருவாயடி கருமாரியே

நினையாத போதென்னை நீ நினைக்க வைத்தாயடி
வனையாத போது என்னை உன்பக்கம் இழுத்தாயடி
வினையால் அழுந்திநான் தடுமாறி நிற்கும் பொழுது
முனையாத என்னுயிரை அணைத்தாயடி பராசக்தியே

நன்றிசொல்ல எனக்கு நல்ல தமிழ் இல்லையென்று
குன்றி நின்ற எனக்கு தமிழாக உருவெடுத்தாய்
கன்றிணைந்த பசுவினைப்போல் உன்முகம்கண்டு
என்றுமில்லா ஆனந்தம் அடைந்தேனடி உமையே

(என் கனவில் தோன்றி காட்சி அளித்த என் அன்னை அபிராமிக்கு நான் எழுதிய கவிதைகளில் ஒன்று)