ஐயிரண்டு மாதங்கள்
அக்கறையாய் எனைச் சுமந்து
 
ஒவ்வொரு நிமிடமாய் என்
முகம் காண தவமிருந்து
 
வரமென்று எண்ணி (?) எனை
ஈன்றெடுத்த என் இறையே...
 
உன் உயிர் போகும் வலியிலும் என்
முகம் கண்டு பேருவகை கொண்டு
 
உன் நல்லுயிரை மரமெனக்கு
உரமாக வார்த்தனையே! .....
 
உன்பெருமை நான் மறவேன்!
உத்தமனாய் நான் வளர்வேன்!!
 
உன் பெயரை உலகெங்கும்
எதிரொலிக்க முன்னிற்பேன்!
 
பொன்னுக்கு மயங்காதே
பொறுப்புடனே அறிவுரைத்தாய்!
 
தன்கையே தனக்குதவி
பொன்மணியாம் கருத்துரைத்தாய்!
 
பொன்னுக்கு உழைத்தாலும் எனை
பொன்னாகப் போற்றி நின்றாய்
 
அன்போடு அறிவையும் நான்
பெறுவதற்கே துணை நின்றாய்
 
இணையில்லை உமக்கிங்கு
தாயே இன்னும்...
 
உன் உளம் போலே நான் வாழ்ந்தால்
வாழ்வே பொன்னாம்!
 
உன்னைப் போலிங்கு யாரும் உளரோ
நீ தரும் அன்பை அவர் தந்திடுவாரோ
 
கண்ணினைக் காக்கும் இமை போலே
கருத்தாய் என்னையும் காத்து நின்றாயே
 
எனக்கே எனக்காய் தோன்றிய இறையே...
உனக்கென உகுக்க உளது என் உயிரே..
 
கயிறாய் உயரே தொங்கும் இவ்வாழ்வில்
உயர்வாய் வாழும் வரமருள்வாயே!
 
அம்மாவென்று உன்னை அழைக்கையிலே
அன்பே நெஞ்சில் பெருகுதம்மா
 
உன்னோடு நானிருந்து உலகைக்காண
எந்நாளும் என்னுடனே இருப்பாயம்மா
 
இறைவன் இங்கில்லை என்ற வறட்டு வாதத்தை
இல்லாமல் செய்து வாழும் இறையாய் நின்ற தாயே
 
மறை சொல்லும் தெய்வம் வேறில்லை தாயே,
அது நீயே என் தாயே..!
 
கறையில்லா கனக மலர் வேறில்லை தாயே,
அது நீயே என் தாயே..!
 
ஈகையே உருவாய் விளங்கிடும் தாய்மைக்கு
ஈடிணை தரணியில் எங்கெனும் உண்டோ
 
அமைதி சாந்தம் அர்ப்பணிப்பு எனும்
அருங்குணங்கள் நிறைந்தவளே அம்மா
 
ஆசானாகவும் அருமருந்தாகவும் ஆனவளே-உன்னை
அனுதினம் துதித்தே வாழ்த்திட அருள்வாயே
 
எத்தனை பிறவி எடுத்தாலும் நீயே எனக்குத்-தாயாகி
அன்போடு நெஞ்சில் அணைத்துக் கொள்வாயே