ஒரு முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி

அந்த இருட்டறையில் இருக்கும் ஒருவன் அறையில் உள்ள ஒளியால் அங்குள்ள இதர பொருள்களை பார்ப்பதைச் சற்று நிருத்திவிட்டு “இவ் ஒளி எங்கிருந்து வருகிறது”?,,என்று அவ்ஒளிமூலத்தை காண விரும்புகிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதைகாண விரும்பினால் அவ்ஒளி சுவற்றில் எப்பாகத்தில் படுகிறதோ அதில் தன் கண்களை வைத்துபார்க்கவேண்டும். அப்போது அவன் காண்பதென்ன?,,சூரியன்!,,,,ஆனால் இப்போது அவனால் காணப்படுவது உன்மையான சூரியன் அல்ல!,,,அது சூரியனது பிரதிபின்பமே! அதுமட்டுமன்றி அச் சூரியன் அறைக்கு வெளியில் எங்கோ தரையில் ஒரிடத்தில் கிடப்பதாகவே அவனுக்கு தோன்றும்!ஆனால் உன்மையில் சூரியன் அப்படியா தரையில் கிடக்கிறது? இல்லை ஆனால் உன்மையான சூரியனை காண்டுணர அவன் விரும்பினால் என்ன செய்யவேண்டும்?,,ஒளிவரும் நேர்க்கோட்டிலேயே புறம் போகாமல் தன் கண்களை வைத்து பார்த்துக்கொண்டே,தனக்கு உணர்வாகிற பிரதிபிம்ப சூரியனை நோக்கி நகரவோண்டும்,

அறைக்குள் வந்தபிறதிஒளிக்கிணத்தால் அறையில் உள்ள இதரப் பொருள்களை கண்டு ஆராய்ந்துகொண்டிருப்பதில் உள்ள ஆசையே விட்டு,இவ் வெளிமூலத்தைப் பார்க்க கிளம்புபவனைப் போலவே,, மனஅறிவால் விளங்கும் பற்பல உலகங்களையும் ஐம்புலன்களால் கண்டு,மோகித்து அவைகளை பெற விரும்பியோ அல்லது (நம் விஞ்ஞானிகளைபோல )அவைகளை ஆராய்ந்து கொண்டே இருப்பவன் உன்மை ஒளியே (ஆத்மாவை) உணரமுடியாது ஆகையால் அதைவிட்டுவிடவோண்டும்.அறைக்குள் விளங்கும் ஒளி கிரணம் எங்கிருந்து வருகிறது என்று காணவிரும்புவது போலவே,,,இம் மன அறிவாகிய நான் என்ற அகந்தை எங்கிருந்து வருகிறது என காணவிரும்புவதாகும்!,இவ் விருப்பமே ஸ்வாத்மபக்தி.ஒளிகிரணத்தின் நேர்கோட்டில் தன் கண்களை விலகாமல் வைப்பது போன்றதே நான் என்ற உணர்வினின்றும் தன்கவனத்தை நிருத்தும் ஏகாக்கிரதை.அப் பிரதிபின்ப ஒளிகிரகணக் நேர்கோட்டிலேயே நகர்ந்து அம் மனிதன் வெளிற்கிடக்கும் கண்ணாடி தூண்டை நோக்கிச் செல்கிறான் என்றால் இதுவே இதையத்தை நோக்கி உள் ஆழ்தல்,,
எழும்பும் அகந்தை எழுமிடத்தை நீரில்
விழுந்த பொருள்காண வேண்டி- முழுகுதல்போல்
கூர்ந்தமதி யால்பேச்சு மூச்சடக்கிக் கொண்டுள்ளே
ஆழ்ந்தறிய வேண்டும் அறி,,,

இன்னும் இதன் தொடர்ச்சி உண்டு,,

சந்தேகம் வந்தால் தான் விழக்கம் வரும்,,,